Καλύτερα μόνος παρά με κακή παρέα

Πριν από μερικές μέρες έτυχε να φάω στο Greens. Ένα εστιατόριο στο Μάντσεστερ.

Αρχικά ο χώρος μου έκανε εντύπωση. Το μενού του ήταν απλό (12 πιάτα σύνολο), χωρίς κρέας ή ψάρι, και οι τιμές κάτι παραπάνω από λογικές (3-6 στερλίνες τα πρώτα και 9-13 στερλίνες τα κυρίως). Για πρώτο πήρα ένα τσιζκεικ με το συνοδεαυν κατι καραμελομένα κρεμμύδια με μαρμελάδα περγαμόντο και μπαχαρικά. Το συνοδευτικό με ενθουσίασε περισσότερο από το τσιζκεικ. Μετά ήρθε το κυρίως. Ένα είδος φακόριζου με μαύρη πουτίγκα και για το ντεκόρ ντομάτες φούρνου με μπόλικο πιπέρι. Δυστυχώς οι ντομάτες ήταν τόσο πικάντικές που ήταν αδύνατο να καταλάβω τις απαλές και ήρεμες γεύσεις των υπόλοιπων υλικών.

Τελικα ότι λένε για την παρέα στους ανθρώπους ισχύει και για το φαγητό. Meglio solo che male accompagnato!!!

Μαλαγουζιά και Sauvignon Blanc – Αντωνόπουλος

Δυο λευκοί οίνοι για να πάει καλά η χρονιά. Λευκοί; Ναι λευκοί! Με τέτοια ζέστη που έχει αυτές τις μέρες τι να πεις; Δύο λευκοί μονοποικιλιακοί οίνοι από τους Αμπελώνες Αντωνόπουλου, ένας από την ελληνική ποικιλία Μαλαγουζιά και ένας από την γαλλική ποικιλία Sauvignon Blanc. Αλλά δυο κοινά γνωρίσματα που έχουν είναι η χρονιά τρύγου (2008) και ότι προέρχονται από την Πελοπόννησο (Νόμος Αχαΐας).

Μαλαγουζιά 2008 – Αντωνόπουλος

 

Το χρώμα του είναι αχυροκίτρινο και μαρτυρά την ηλικία του, δεν είναι πλέον φρέσκο αλλά αντέχει ακόμα. Στην μύτη βρίσκεις αρώματα από λευκόσαρκα φρούτα, όπου το μήλο κυριαρχεί και στην κόκκινη και στην golden εκδοχή του. Το μπουκέτο των αρωμάτων συμπληρώνεται από νότες ανθέων, βοτάνων, βουτύρου, μανταρινιού, μάγκο και μια μικρή αίσθηση βανίλιας. Στο στόμα παρουσιάζει μια εξαιρετική ισορροπία αλλά και πολυπλοκότητα. Βρίσκεις μια εντυπωσιακή οξύτητα που δένει ωραία με μια μικρή αίσθηση γλυκύτητας, και όπου μαζί με την αλατότητα και τις πικάντικες νύξεις, προσφέρουν ένα αρμονικό σύνολο με μακρά επίγευση. Ένα από τα καλύτερα φρέσκα λευκά ‘ποιήματα’ που μπορεί να βρει κάνεις στην Ελλάδα.   

Sauvignon Blanc 2008 – Αντωνόπουλος

Χρώμα λευκοκίτρινο. Έντονα αρωματικό με τα φρούτα (κυρίως αχλάδι) να έρχονται σε πρώτο επίπεδο και τα ανθοί να παίζουν συμπληρωματικούς ρόλους, ενώ υπάρχει και μια νότα βανίλιας. Στο στόμα είναι γεμάτο αλλά και ισορροπημένο, με οξύτητα που δίνει δροσιά και το όλο αποτέλεσμα να δίνει μακρά διάρκεια.

Θα τα βρείτε και τα δύο περίπου στα 10 με 12 ευρώ, το κάθε ένα. Προτιμήστε τα για το απεριτίφ στους 10 ⁰C ή για το κύριο φαγητό (ζητάν ψαράκι ή έντονα αρωματικά πιάτα λαχανικών) στους 12 ⁰C.

Σαντορίνη Σιγάλα 2008, 2006 και 2003

Έχουμε να κάνουμε με ένα ΟΠΑΠ οίνο από την Σαντορίνη. Γεγονός που κάνει τα πράγματα ποιο δύσκολα. Έκτος των άλλων θα πρέπει να κριθεί και η Τυπικότητα. Θεωρώ τον εαυτό μου όμως αρκετά τυχερό μιας και που κατάφερα να κάνω μια μίνι κάθετη δοκιμασία. Απέναντι μου ήταν τρία ποτήρια. Το κάθε ένα με διαφορετικό οίνο. Και τα τρία από την Σαντορίνη, και τα τρία από Ασύρτικο, και τα τρία από το ίδιο οινοποιείο (Σιγάλας), και τα τρία οινοποιήμενα με την ίδια ιδεολογία, και τα τρία με υψηλό ποσοστό αλκοόλης (13.5%  vol), και τα τρία με υψηλή οξύτητα, και όμως τόσο διαφορετικά μεταξύ τους.

Σαντορίνη Σιγάλα 2008

Σαντορίνη Σιγάλα 2006

Σαντορίνη Σιγάλα 2003

Άρχισα από το φρέσκο. Χρονιά 2008. Στο μάτι είναι αχυροκίτρινο αλλά όχι φωτεινό (περίεργο για την οξύτητα της Σαντορίνης). Στην μύτη είναι κομψό και κυριαρχούν τα εσπεριδοειδή αλλά και φρέσκα φύλλα πράσινου τσαγιού και το πεπόνι. Δεν λείπουν βέβαια κάποιες νότες ορυκτού χαρακτήρα. Στο στόμα αρχικά απόλυτος άρχοντας είναι η οξύτητα, τραγανή και έντονη. Σου δίνει την εντύπωση είναι αφρώδες. Τα αρώματα της μύτης επαληθεύονται, άνθη λεμονιάς, λεμόνι, πορτοκάλι, κίτρο, πεπόνι και τσάι. Η αλατότητα και ο ορυκτός χαρακτήρας φαίνονται λίγο πιο έντονα. Η γλυκύτητα της αλκοόλης στρογγυλεύει το σύνολο. Ένας οίνος ισορροπημένος, πλούσιος και  με μακρά επίγευση.

Πήγα στο 2006. Στο μάτι το χρώμα είναι πάλι αχυροκίτρινο αλλά λίγο μετατοπισμένο προς το κίτρινο. Στην μύτη κυριαρχεί ο ορυκτός χαρακτήρας (κάτι σαν ελαφρόπετρα) και σε δεύτερο επίπεδο έχουμε κάποιες ανταύγειες από φλούδα πορτοκαλιού. Στο στόμα πρώτα αισθάνεσαι την οξύτητα έπειτα την ορυκτότητα και την αλατότητα και τέλος γλυκύτητα (όχι μόνο λόγω της αλκοόλης αλλά και την παρουσία μερικών παραπάνω αζύμωτων σακχάρων). Εξαιρετική και σπάνια ισορροπία και πολυπλοκότητα για ελληνικό οίνο που συνδυάζεται με μακρά επίγευση.

Άφησα το 2003 για το τέλος. Έβλεπα το χρώμα και αισθανόμουνα λίγο περίεργα. Αρκετά σκούρο αχυροκίτρινο για λευκό, αλλά και διαυγές στο μάτι. Στην μύτη υπήρχε μια μικρή αίσθηση οξείδωσης (αρώματα αμύγδαλου που προϊδεάζουν για ακεταλδευδη και όχι οξικό) αλλά φαίνετε να είναι σε ισορροπία με τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά. Σίγουρα εδώ βασιλεύει ο ορυκτός χαρακτήρας που εκφράζουν απόλυτα το ηφαιστειογενές έδαφος της Θήρας. Τα φρουτώδη χαρακτηριστικά δεν έχουν χαθεί τελείως και στην μύτη υπάρχει ακόμα μεγαλύτερη πολυπλοκότητα λόγω της οξείδωσης και της έκφρασης του εδάφους. Στο στόμα ο συνδυασμός υψηλής οξύτητας, ορυκτού και υψηλής αλκοόλης γίνουν ένα τέλεια στρογγυλό κρασί που ζητά φαγητό. Ο ορυκτός χαρακτήρας μεταφράζετε σε μια στυφή αίσθηση που συγγενεύει, αλλά δεν ταυτίζετε, με τον τανικό χαρακτήρα των ερυθρών οίνων. Όλα τα χαρακτηριστικά του παντρεύονται ομοιόμορφα και δίνουν ένα χορό υψηλού επιπέδου μέσα στο στόμα, χωρίς να υπερισχύει κανένα, ακόμα και αυτά που σε άλλες περιπτώσεις θα φαινόταν πολύ έντονα. Έτσι σου δίνει την εντύπωση ενός οίνου με κανονικές τιμές οξύτητας και αλκοόλης (χωρίς όμως αυτό να είναι αληθές) αλλά με έντονη προσωπικότητα και μακρά επίγευση.

Το 2008 θα το βρείτε και στην κάβα και στο σουπερμάρκετ μεταξύ 10-12 ευρώ. Τα αλλά δυο θέλουν ψάξιμο.

Όβηλος λευκός

Ένας μεγάλο οίνος από την Βιβλία Χώρα.

Ενώ πολλοί περίμεναν να δοκιμάσουν με ανυπομονησία τα νέα οινικά πονήματα των οινολόγων Γεροβασιλείου – Τσακτσαρλή από τον οινοποιείο τους στην Νότιο Αφρική τα λιμνάζοντα νερά στον οινικό κόσμο της πατρίδας μας ταράζει (ή μάλλον συνεχίζει να ταράζει) ένας οίνος τους από το οινοποιείο τους στην Καβάλα, Βιβλια Χώρα.

Αναφέρομαι στον λευκό Όβηλο 2008, όπου συνδυάζει μια ελληνική (Ασύρτικο 50 %) με μια ξένη (Semillon 50 %) ποικιλία. Ο Όβηλος Λευκός παράγεται στην πλαγίες του Παγγαίου Όρους στο Κοκκινοχώρι Καβάλας. Όπως είναι γνωστό από το Ασύρτικο παράγονται τα εξαιρετικά Vinsanto (Ασύρτικο, Αθήρι και Αηδάνι) στην Σαντορίνη και από το Semillon τα ποια ακριβά κρασιά στον κόσμο, τα Sauternes (Sémillon, Sauvignon Blanc και Muscadelle). Βέβαια Vinsanto και Sauternes είναι γλυκοί οίνοι ενώ εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα λευκό ξηρό οίνο.

Αρχικά θα πρέπει να πω ότι το Semillon καλύπτει ολίγον τι το Ασύρτικο αφού στην μύτη κυριαρχεί το σπαράγγι, τα άνθη λεμονιάς και το ζαμπόν ενώ όποιες νότες εσπεριδοειδών βρίσκονται σε δεύτερο επίπεδο μαζί με αρώματα που μαρτυρούν μια ντελικάτη και ‘παλαιομοδίτικη’ (και όχι νεοκοσμίτικη που διάβασα) χρήση ξύλου.

Στο στόμα ο Όβηλος είναι πληθωρικός, με ισορροπία και νεύρο. Το χαρακτηρίζουν η τραγανή οξύτητα και η λιπαρότητα που δίνουν μια ένα ωραίο γευστικά δομημένο αποτέλεσμα, αρμονικό και πλούσιο. Έχει μακρά επίγευση.

Μπορείτε να το ανοίξετε φρέσκο αν και προτείνω να περιμένετε ένα χρόνο. Το 2007 τώρα είναι ‘μπόμπα’!!!

Συνδύασε το με λιπαρά ψάρια, χοιρινό ή κοτόπουλο.

Τιμή στην κάβα 16-19 ευρώ.

Κτήμα Δύο Φίλοι – Λευκός 2008

Τα τελευταία χρόνια το Gewurztraminer κερδίζει όλο και περισσότερους έλληνες παραγωγούς (Τσέλεπος, Αντωνόπουλος, Αβάντις, Κυρ Γιάννης, Μπουτάρης και Γεροβασιλείου) αλλά και καταναλωτές (δες πωλήσεις Μελισσόπετρας).

Επιπλέον τα τελευταία χρόνια ο Γιάννης Μπουτάρης (Κτήμα Κυρ Γιάννης) έχει αρχίσει να επεκτείνει τα οινολογικά του σχέδια σε διαφορά μέρη της Ελλάδας. Κάπως έτσι προέκυψε και η συνεργασία με το ζεύγος Γκουτζιαμάνη-Πολύζου και το Κτήμα "Δύο Φίλοι" στην Σιάτιστα.

Το 2008 βγήκαν στην αγορά οι πρώτες ετικέτες της Οινοποιίας Σιάτιστας που προέκυψαν απ’ αυτή την συνεργασία. Είχα ακούσει πολλά για το Κτήμα και έτσι αγόρασα από την κάβα της γειτονίας το λευκό Δύο Φίλοι 2008 για 11.50 ευρώ.

Καταρχήν πρέπει να παραδεκτώ ότι οι ετικέτες του κτήματος τραβάνε το μάτι.

Ο οίνος είναι Τοπικός Oίνος Σιάτιστας, αποτελείται από Gewurztraminer και Ξινόμαυρο και έχει 13% vol αλκόολ. Ο φελλός του είναι από σιλικόνη και μαύρος.

Μάτι Το χρώμα του είναι χρυσο-πορτοκαλί με ωραίες πορτοκαλί ανταυγες που γενικά δεν αντιστοιχούν σε ένα φρέσκο κρασί δεξαμενής.

Μύτη Από τα ποιο έντονα αρωματικά ελληνικά κρασιά, χωρίς όμως μεγάλη πολυπλοκότητα. Κυριαρχεί χωρίς αμφιβολία το Gewurztraminer με τα αρώματα εξωτικών φρούτων (λέγε με λίτσις) αλλά και αρώματα ανθών όπως το τριαντάφυλλο. Υπάρχουν όμως και νύξεις μελιού και οξείδωσης.

Στόμα Η λιπαρότητα, η αλκοόλη και η οξύτητα κάποτε μάλλον έγιναν μια ωραία ισορροπία. Στο τέλος αφήνει μια πικρίλα αλλά και έντονα χαρακτηριστικά οξείδωσης.

Ίσως θα έπρεπε να το δοκιμάσω νωρίτερα... Ίσως δεν είχε την σωστή συντήρηση...

Ένα κρασί για το μέλλον. Να θυμηθώ να δοκιμάσω τις επόμενες χρονιές.

Συνδυάστε το με εξωτικές σαλάτες (που δεν υπάρχει ή δεν κυριαρχεί το ξίδι) αλλά και εντόνως αρωματικά ελαφριά πιάτα (κάποιο ριζότο ίσως...).

Gourmet τρομοκρατία

Τα της Ελλάδας είναι αλήθεια δεν τα γνωρίζω καλά, ως Ιταλίδα. Άκουγα τις προηγούμενες μέρες ότι η Αστυνομία έπιασε κάτι τρομοκράτες. Ήξερα από την Ιταλία τις Ερυθρές Ταξιαρχίες. Είχα ακούσει για την 17 Νοέμβρη.

Κρυφάκουγα, χωρίς να το θέλω, τις προάλλες κάτι μαθητές μου να μιλάνε για τους τρομοκράτες που έπιασαν. Τα μόνα που μου έμειναν ήταν ότι στο όνομα της οργάνωσης υπάρχει η λέξη ‘φωτιά’, οι τρομοκράτες είναι 20χρόνα παιδιά από εύπορους γονείς που μένουν Χαλάνδρι και ότι το κύριο αποδεικτικό στοιχείο της Αστυνομίας ήταν μια Μπόμπα μέσα σε μια Κατσαρόλα. Αυτό το τελευταίο με οδήγησε σε σκέψεις.

ΟΚ, ακόμα εγώ γνωρίζω ότι την μπόμπα δεν την βάζουμε στην κατσαρόλα.

Η μπόμπα τρώγεται κρύα!!!

Αλλά μπορεί αυτό να αρκεί ώστε να σε συλλάβουν για τρομοκρατία;

Είπαμε, 20χρόνα προυσιοπαίδα είναι, λογικό είναι να μην ξέρουν να μαγειρεύουν. Ποιος είναι διοικητής της Αντιτρομοκρατικής τέλος πάντων στην Ελλάδα;

Ο Εφιάλτης στην κουζίνα;

ΟΚ, έχει γεμίσει με εκπομπές και περιοδικά gourmet η Ελλάδα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οποίος κάνει λάθος στην μαγειρική είναι τρομοκράτης...

Από τότε μέχρι και αυγό φοβάμαι να κάνω στο σπίτι...

Ασύρτικο Grand Reserve 2006 - SantoWines

Πρόκειται για μια νέα ετικέτα του Συνεταιρισμού Θηραϊκών Προϊόντων SantoWines. Από την ιστοσελίδα του SantoWines αλιεύω τις έξεις πληροφορίες:

1. Πρώτη ύλη Ασυρτικό 100% από κλήματα ηλικίας άνω των 100 ετών της περιοχής Ακρωτήρι.

2. Τρύγος τέλη Αυγούστου 2006

3. Παλαίωσε για ένα χρόνο σε δρύινα βαρέλια και ένα χρόνο στην φιάλη.

4. Η εσοδεία 2006 κυκλοφορεί σε 3.500 φιάλες.

Πρόκειται για μια εξαιρετική οινοποίηση όπου το Ασύρτικο της Σαντορίνης δείχνει τα δόντια του (και έχει πολλά).

Χρώμα αχυροκίτρινο

Στη μύτη αρχικά σου δίνει μια γλυκιά αίσθηση λόγω των αρωμάτων βανίλιας που προέρχονται από την μακρά παραμονή του οίνου στο βαρέλι, χωρίς όμως να αισθάνεσαι έντονα το ξύλο. Σε δεύτερο επίπεδο αναπτύσσονται αρώματα εσπεριδοειδών με κυρίαρχο το λεμόνι, ενώ δεν λείπει το άρωμα φρέσκων φύλλων πράσινου τσαγιού και η μεταλλικότητα που προσδίδει το έδαφος της Σαντορίνης. Ένα μεγάλο μπουκέτο.

Στο στόμα η λιπαρότητα, η οξύτητα, η γλυκύτητα της αλκοόλης, η αλατότητα, ο ορυκτός χαρακτήρας και οι πιπεράτες νότες δίνουν την εξαιρετική ισορροπία που περιμένει κάνεις από ένα μεγάλο οίνο. Ο ένας χρόνος βαρέλι δεν φαίνετε καθόλου. Έχει πολύ μακρά επίγευση ενώ σου δημιουργεί την επιθυμία να το δοκιμάσεις και μετά 4-6 χρόνια (αν αντέχεις...)

Σερβίρετε το περίπου στους 14 ⁰C αφού πρώτα το έχετε μεταγγίσει σε μια ψιλή καράφα.

Από μόνο τους σας ζητά φαγητό αλλά εσείς συνδυάστε το με σκληρά παλαιωμένα τυριά, λιπαρά ψάρια, λευκά κρέατα αλλά και με αρνάκι.

Μη μου την carbonara τάρατε

Αχ αχ!
Μεγάλο πρόβλημα στην Ελλάδα η carbonara. Τόσο απλό και εύκολο πιάτο γιατί μπερδεύεστε;
Μου λένε ότι θα μου φτιάξουν carbonara και φτιάχνουν ζυμαρικά με κρέμα γάλακτος, πιπεριές, μανιτάρια, μπέικον, τυρί και εγώ δεν ξέρω τι άλλο.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το όνομα carbonara βγαίνει από τους καρμπονάροι (carbonari), τους ανθρακωρύχους. Φτωχή άνθρωποι που έτρωγαν φτωχό και εύκολο φαγητό. Δεν είχαν πολλά υλικά. Δεν είχαν κρέμα γάλακτος, δεν είχαν μανιτάρια, δεν είχαν μπέικον, δεν είχαν πιπεριές δεν είχαν τυρί. Και για να πούμε όλη την αλήθεια δεν είχαν καν λάδι. Που να τα βρούνε;
Λες και μεγάλωσαν στα Παρίσια....
Ανθρακωρύχοι είπαμε.

Ζυμαρικά είχαν.
Νερό να τα βράσουν είχαν.
Αλάτι είχαν.
Αυγά είχαν.
Είχαν και Prociuto cotto, δηλαδή Prociuto φτηνιάρικο και μάλιστα γεμάτο λίπος.
Μεράκι είχαν.
Πείνα να δεις!!!

Έβαζαν τα ζυμαρικά (150 γρ. ανά άτομο αν πείναγαν – έως και 200 γρ.- , αν είχαν και άλλο φαγητό 100 με 120 γρ.) σε άφθονο αλατισμένο νερό να βράσουν για όσο χρόνο χρειάζεται ώστε να γίνουν al dente (για να μην σου πω ότι με την πείνα που είχαν και τα ολιγόλεπτα διαλύματα για μεσημεριανό που δικαιούταν τα έβγαζαν και νωρίτερα). Έκοβαν το Prociuto cotto σε κύβους και το έβαζαν στο τηγάνι για σοτάρισμα μέχρι να πάρει χρώμα χωρίς να ξεραθεί. Αν δεν είχαν βούτυρο, το αρκετό λίπος από Prociuto cotto τους έφτανε. Σ’ ένα βαθύ πιάτο χτύπαγαν τα αυγά (ένα παραπάνω από τον αριθμό τον ατόμων που θα έτρωγαν), έβαζαν 2 - 3 κουταλιές νερό από το βράσιμο των μακαρονιών και λίγο αλατάκι. Σούρωναν τα ζυμαρικά ώστε να μείνουν μέσα στην κατσαρόλα, έριχναν το Prociuto cotto από πάνω ανακατεύοντας καλά και μετά τα αυγά σιγά-σιγά και ανακατεύοντας γρήγορα ώστε να ψηθούν τα αυγά με την θερμοκρασία των ζυμαρικών. Με αυτό τον τρόπο το αυγό δεν μύριζε και δημιουργούσε μια ωραία σαλτσούλα χωρίς να γίνει τηγανιτό. Σέρβιραν αμέσως.

Αν είχαν έβαζαν και λίγο πιπέρι.

Αυτό είναι.

Απλά πράγματα.