Cara Befana

Cara Befana, 

βλέπω ότι αργείς αλλά τελικά τα καταφέρεις από ότι σου ζήτησα το 2010 μου τα έφερες όλα (εκτός ενός) ώστε και σε δύο δόσεις. 

Όσο αναφορά το γράμμα μου το 2011 μάλλον το ξέχασες ή έχασες. 

Επειδή είμαι καλό και μεγαλόψυχο παιδάκι σε συγχωρώ, το ξεχνώ και συνεχίζω με το γραμμα μου για τα δώρα που θέλω να μου φέρεις το 2012. 

1. Να φέρεις ένα μπουκάλι Martini Rosso στο Medez μπας και πιούμε καμιά φορά ένα Negroni όπως πρέπει. 

2. Να φέρεις γούστο στους θαμώνες του Medez μπας και σταματήσουν να πίνουν καφέ-μπακλαβά και βόκτα λεμόνι. 

3. Να ζωγραφίσεις έξω από το Medez το κάτωθι έργο, να κάνει παρέα στους καπνιστές.

4. Να μου φέρεις τα γυαλία που θα κάνουν τους άλλους να με ακούνε (και να με κοιτάνε στα μάτια) 

5. Να κανείς το ντουέτο Παπασκόνι προέδρους την Ευρωπαϊκής Ένωσής και το ντουέτο Μερκοζί προέδρους της Παγκόσμιας Τράπεζας (με αντιπρόεδρο τον Πάγκαλο), μπας και πέσει το σύστημα μια ώρα αρχύτερα 

6. Να φέρεις ένα Όσκαρ στην Κωλομπίανα 

7. Σε αντίθεση με το 2010 να φέρεις και άλλο κάρβουνο για μπάρμπεκιου και για να ζεσταίνουμε το κοκαλάκι μας.

The Letter by Theo Putzu

Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει. Φιλαράκι και παλιός συγκάτοικος ο Theo (Μην ξεχνάτε το h παρακαλώ, και μην τον φωνάζεται Matteo γιατί εκνευρίζεται). Το έκανε και πάλι το θαύμα του! Αφού το Peper Memories κέρδισε 10000000000000000 βραβεία αποφάσισε να κάνει ένα βίντεο ακόμα και πολύπλοκο στην δημιουργία του. Για το βίντεο κλιπ των LE-LI, τράβηξε μυριάδες φωτογραφίες πρώτα, τις φωτοτύπησε μέτα, και τέλος έκανε το βίντεο μα την μέθοδο του στοπ μοσιον (!!!!). Το αποτέλεσμα είναι υπέροχο και όσο και τα μάτια της τραγουδίστριας. Well done...

 
The Letter from Theo Putzu on Vimeo.

Μπερλουσκόνισμος #3

Ο μπερλουσκονισμός αδέλφια δεν είναι πλεονέκτημα μόνο των πολιτικών. Ως γνωστό ο Μπερλούσκα πριν απο πολιτικός και επιχειρηματίας είναι "τεράστιος" καλλιτέχνης. Ηρθέ λοιπόν η ώρα να προσθέσω στην λίστα του μπερλουσκόνισμου ένα καλλιτέχνη/τραγουδιστή/Ιταλό.

Το ονομά του είναι Βάσκο Ροσι. Γεννηθηκέ στην Zocca το 1952 και πριν από 20 χρόνια θα μπορούσαμε να τον παρομοιάσουμε ως τον ιταλό Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Έχει βγάλει 25 άλμπουμ όπου περισσότερα από το 1/3 είναι συλλογές. Άρχισε την καριέρα του το 70 όπου εύκολα θα τον τοποθετούσαμε στις λίστες με την ροκ μουσική. Ναρκωτικά, ροκ, σεξ, άστατη ζωή, φυλακή και συνεργασίας με σημαντικές προσωπικότητες της ιταλικής μποέμ κουλτούρας του έδωσαν τα καλύτερα εχέγγυα για να γίνει ροκ σταρ. Έτσι στην δεκαετία του 80 έκανε το μεγάλο μπαμ!!!!

Αφού προς τα τέλη του 80 δεν τα έφτησε σαν την Εμι, ήρθαν τα 90ς και ξεχείλωσε. Όπως και ο Βασίλης Παπακώνσταντίνου. Έλα μου ντε όμως που οι ιταλοί δεν είναι όπως οι έλληνες και συνέχισαν να τον επιζητούν και να γεμίζουν τα γήπεδα. Ο Βάσκο στην Ιταλία τα τελεύταια χρόνια είναι ο Μπερλουσκόνι της μουσικής. Γεμίζει τα στάδια κοροϊδεύοντας τους ιταλούς άλλα και τον εαυτό του νομίζοντας ότι είναι κάποιος. Σαν να έκανε sold out στο ΟΑΚΑ ο Βας Βας ο Παρασκευάς 3 φορές το χρόνο. Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα όπου σε φεστιβάλ ο φίλος μας παίζει ως ηγετικό όνομα σε line up που συμπεριλαμβάνουν μεγάλα ονόματα της παγκόσμιας σκηνής. Εδώ οι ιταλοί εκλέγουμε τον Μπερλουσκόνι για πρωθυπουργό, έκει να κολόσουμε.

Αφήνω λοιπόν τα τραγούδια του στο μακρύ παρελθόν και ασχολούμε με το παρόν και το αμέσο παρελθόν.

Να λοιπόν μια προσφατή φωτογραφία του.

Άκου τώρα και το τελευταίο του χιτακι.

Αυτός είναι λοιπόν ο μεγαλήτερος σταρ στην Ιταλία...

Τα άλμπουμ που βγάζει είναι το ένα χειρότερο από το άλλο. Τόλμησε πριν από 3 χρόνια να κάνει διασκευή στο Creap των Radiohead!!!!!!!!!!

Αν άκουσες το τραγούδι και δεν ξέρεις ιταλικά είσαι πολυ τυχερός...

Αφήνω όλες τις ατάκες που κατα καιρός έχει πει, και μένω στην τελευταία του (που κάνει την Άτζελα Δημητρίου να φαντάζει ποιήτρια):

"Αποσύρομαι από ροκ σταρ"

τα λόγια είναι περιττά...

Margaret Thatcher

Αυτές τις μέρες το φάντασμα της Σιδεράς Κυρίας πέτα πάνω άπο την Ευρώπη και κυρίως πάνω άπο την Ιταλία. Οι αποτυχημένες ιδέες του πατέρα του νεοφιλευθερισμού Μιλτον Φρινμαν που κυριαρχήσαν την δεκαετία του 80, επιστρέφουν μετά από 30 χρόνια. Τελικά η μνήμη των ευρωπαίων είναι πολύ πιο κοντή από όσο θα πιστεύε κάποιος. Όπως στην μουσική έχει επιστρέψει ότι χειρότερο παρήγαγαν τα 80ς, έτσι και την πολιτική.

Ως μαέστρα θα προσπαθήσω να θυμίσω μερικά από τα τραγούδια που γράφτικαν με 'πολυ αγάπη' για την Μαργκαρετ Θατσερ και την πολιτική της.

Ας αρχίσω με τον Morrissey να τραγουδά ότι οι καλοί άνθρωποι έχουν ένα όνειρο, να δουν την Μαργκαρετ στην Γκιλοτινα...

Το θανάτο της βέβαια περιμένει και και ο Elis Costelo

o John McCullagh θέλει να χορέψει στον τάφο της

Μάζι της τα είχε και η Sinead O'Connor

Οι Rage Against The Machine διασκευάζουν Μποπ Ντιλαν και δηλώνουν ότι δεν θέλουν να ξαναδουλέψουν στην φάρμα της Μαγκυ.

Υπεροχό και το Thatcherites του Billy Bragg

Για τον θάνατο της τραγουδά και ο Hefner με το The day that Thatcher dies by 

και ας κλείσω με ένα χριστουγενιάτικο τραγουδάκι γραμμένο από τον Σερ Ελτον Τζον που γιορτάζει το γεγονος ότι ο θανατός της Μαργαριτας είναι μια μέρα πιο κοντά.

Μπερλουσκόνισμος #2

Ο Μπερλουσκονισμός στην Ελλάδα καλά κρατεί. Πάνω που είμουν στο τσακ να δόσω το βραβείο του Ελλήνα Μπερλουσκόνη στον Μιχάλη Χρυσοχοϊδη πριν από δύο χρόνια περίπου, έρχεται ο Λοβέρδος και τα ανατρέπει όλα. Το άτομο είναι απλά ο τέλειος Μπερλουσκόνη. Τόσο πολύ μάλιστα, που αν ο Μπερλουσκα ήξερε ελληνικά να έτρωγε την περούκα του.

Πριν από λίγο καιρό ήταν έτοιμος να πει:

"Καταργούνται 4.000 άρρωστοι, συγχωνεύονται 330 ασθένειες"

αλλά την τελευταία στιγμή το γύρισε σε:

"Καταργούνται 4.000 κρεβάτια σε νοσοκομεία, συγχωνεύονται 330 κλινικές"

Αλλά η σημερινή πρωτοσέλιδη δηλωσή του είναι αναμφισβητητα η κορυφαία ατάκα της χρονιά!!!

Εύγε!!! 

R.I.P.

Πάει και ο Gil Scot-Heron. Ας ελπίζουμε ότι δεν κουράστηκε να περιμένει την "Επανάσταση"...

Τουλάχιστον πρόλαβε να μας χαρίσει το περσινό του αριστούργημα I 'm new here.

Ρε-ποστ από περσινή ανάρτηση:


The Revolution Will Not Be Televised from flextatowa on Vimeo.

Το "The Revolution Will Not Be Televised" είναι ποίημα και τραγούδι του Gil Scott-Heron που πρωτοκυκλοφόρησε το 1970. Απετέλεσε προάγγελο για την rap και hip hop σκηνή και έχει επηρεάσει αρκετούς μεγάλους καλλιτέχνες από την μουσική και τον κινηματογράφο, έως την ζωγραφική και την λογοτεχνία (Elvis Costello, Public Enemy, Prince, Pulp, Sarah Jone,s MC Hammer, Piebald, Molotov, Wu-Tang Clan, και άλλοι)

Τους στοίχους μπορείς να τους δεις εδώ και αξίζει να δόσεις σημασία.

Στους στοίχους του υπάρχουν αρκετές αναφορές σε ναρκωτικά (‘Plug in, turn on, and cop out’, Skag), σε πολιτικούς και στρατιωτικούς (Richard Nixon, Spiro Agnew, Whitney Young, John N. Mitchell, Creighton Abrams), σε ηθοποιούς (Natalie Wood, Steve McQueen) καρτούν (Bullwinkle), τηλεοπτικές εκπομπές, τηλεοπτικές ατάκες και διαφημίσεις (Julia, οδοντόκρεμες, ρεπλέι, The Beverly Hillbillies, Hooterville, Search for Tomorrow), αθλητές (Willie May), τα τηλεοπτικά γκάλοπ ('NBC will not be able predict the winner at 8:32), σε σημαίες (κόκκινο, μαύρο και πράσινο είναι τα χρώματα τις παν-αφρικανικής σημαίας), γνωστά πρόσωπα (Jackie Onassis), μουσικοί και τραγουδιστές (Glen Campbell, Tom Jones, Johnny Cash, Engelbert Humperdinck), προϊόντα (κόκα-κόλα, καθαριστικά, λιπαντικά, αυτοκίνητα, εταιρίες, κ.α.).

40 χρόνων και όμως τόσο φρέσκο!

Άκουσε το! Αξίζει.