Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ιστορία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ιστορία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 25 Απριλίου 2012

25 Aprile

25 Απριλίου σημέρα και οι Ιταλοί γιορτάζουν. Σε αντίθεση με ότι γίνετε στην Ελλάδα όπου γιορτάζεται η εισοδός στους πολέμους ως εθνική εορτή, στην Ιταλία γιορτάζουμε το τέλος του Πολέμου. Το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου και η ελευθέρωση της Ιταλίας από τους φασίστες. Όπως κάθε εθνική εορτή ετσι και η σημερινη έχει το σαουντρακ της. Το τραγούδι που έχει συνδεθει με την σημερινή μέρα στην Ιταλία είναι το γνωστό Bella Ciao.
Αγνωστός ο πατέρας του τραγουδιού και πολλές οι ιστορίες που το ακολουθούν. Πιο πολλές είναι όμως οι εκτελέσεις του τραγουδιού σε διαφορες γλωσσες και ρυθμους. Ισως μια από της γνωστές αυτή των Αγγλών Chumbawamba που το αφιερόνουν στον δολοφονημενο Carlo Giuliani κατα την διαρκεια του G8 στην Γένοβα το 2001.





Κυριακή 10 Απριλίου 2011

Χρεοκρατία

Πριν από μερικές μέρες είδα το το ντοκυμαντέρ για την κρίση του Άρη Χατζηστεφάνου, Χρεοκρατία. Σίγουρα πρόκειται για μια πολύ κάλη προσπάθεια. Πολλοί το κατηγόρησαν ότι δεν είναι κινηματοργαφικό αλλά τηλεοπτικό. Λάθος, το Χρεοκρατία είναι καθαρά ιντερνετικό. Ένω παραλλήλα είναι και καθαρά ελληνικό. Δύσκολα κάποιος που δεν έχει παρακολουθήσει την ελληνική κρίση μπορεί να το καταλάβει. Σίγουρα κάθε Ελλήνας μπορεί αμέσως να αντιληφθεί τα μηνυματά του, την ορολογία του και την ροή του.
Αντίθετα από τα περισσότερα ντοκυματερ του είδους , έχει και πρωταγονιστή, τον οικονομολόγο Λαπαβίτσα. Το ντοκυμαντερ είναι βαθιά επηρεασμένο από την ιδέες του, της απόψεις του και τα λεγόμενα του. Συμπρωταγονιστές του είναι ο Γλέζος, ο Κορέα, η αντισυνταγματική κρίση, η καταστρατήγηση της αστικής δημοκρατίας, οι προληπτικές προσαγωγές, το ιδιώνυμο της κουκούλας, τα όρια του παρακράτους, τα ελικόπτερα που φυγαδεύουν προέδρους, υπουργούς και προθυπουργους, το φλεγόμενο χριστουγεννίατικο δέντρο, οι ολυμπιακοί αγώνες, ένα έξυπνο τέλος και βέβαια ένα χρεός που μπορεί να είναι απεχθες...
Μπορεί να μην είναι το καλύτερο ντοκυματέρ που έχεις δει ποτέ αλλά αξίζει να το δεις...





Debtocracy final from ThePressProject on Vimeo.

Τετάρτη 16 Μαρτίου 2011

Ανταπόκριση από το μέλλον (μέρος 2ο)

συνέχεια από το πρώτο μέρος

Ορισμένοι κακοντρεχείς που δεν θέλουν η Ελλάδα να προοδεύσει, βιάστηκαν να με κατηγορήσουν ότι παγίδευσα τους δικαστικούς ώστε να υπηρετούν το Χρηματιστηριο και να φροντίζουν την ευημερία του μεσώ των αποφάσεων τους. Μέγα ψεύδος. Ποτέ δεν υπαγόρευσα αποφάσεις. Το χρηματιστήριο είναι ένας ναός της δημοκρατίας. Όσοι εργάζονται για αυτό και σε αυτό είναι ελεύθεροι να πράξουν αυτοβούλως για το καλό του Χρηματιστηρίου, άρα και των ιδίων. Αρκεί το χρηματιστήριο να διατηρεί την ευημερία του.

Είμαι κάλος χριστιανός ξέρεται και βλέπω ότι η εκκλησία έχει πολλά κοινά με το χρηματιστήριο. Προστατεύει του πιστούς του αρκεί οι πιστοί σαν καλοί χριστιανοί να προστατεύουν την εκκλησία τους και τους ομόθρησκους της. Ο καθένας μπορεί να έρθει κάτω από την ομπρέλα του χρηματιστηρίου και να σωθεί. Επαναλαμβάνω όμως, για να γίνει αυτό θα πρέπει, όποιος μπαίνει στους κόλπους της εκλλησίας του χρηματιστηρίου, να πιστεύει τους νόμους τις αγοράς απολύτα, να τους τιρει και να προστατεύει τους «ομόθρησκους» του.

Από τότε κύλησε πολύ καιρό στο αυλάκι. Πλέον παρόμοιες πρακτικές ακολουθούν οι περισσότερες χώρες. Πρώτη χώρα που μας μιμίθηκε ήταν η Ιταλία του Μπερλουσκόνι. Την επόχη εκείνη ο τέως προθυπουργός της γειτονικης χώρας και νυν μεγάλος πορνοστάρ είχε προβλήματα με δικαστικους που ατίμαζαν το δικαστικό ιταλικό σώμα, και με αυτή του την κίνηση κατάφερε και να βοηθήσει την ιταλική οικονομία και τα δικαστικά κτυπήματα κάτω από την μέση. Τελεύταία χώρα που ακολούθησε το παραδειγμά μας ήταν η Γερμάνια που τόσο είχε κατακρίνει αυτή την αποφασή μας.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να χάσει η Ελλάδα μας το πλεονέκτημα της. Οι πολιτικοί αντί να το αντιλήφθούν νώρις και να δράσουν γρήγορα, αδράνησαν. Μέγα λάθος! Αυτό έφερε και πάλι την χώρα μας να τρέχει πάλι πίσω από τις εξελίξεις. Αυτό έφερε την χώρα μας και πάλι βαθία μέσα στην οικονομική κρίση.

Σημερά που βρισκόμαστε σε μία νεα κρίση, και πάλι η λυσή μπορεί να δοθεί μέσα από το χρηματιστήριο.

συνεχίζεται...

Κυριακή 11 Ιουλίου 2010

Ποιόν φασκελώνει ο Δάντης;


     Κάπου εκεί ψιλά στην Ιταλία, βόρια-ανατολικά, υπάρχει μια πόλη με το όνομα Τρέντο. Δεν είναι λίγοι οι ιταλοί που δεν θεωρούν και «100% ιταλούς» τους κατοίκους του Τρέντο, άλλα και της ευρύτερης περιοχής του Τρεντίνο. Συμπεριφορά καθόλου τυχαία, αφού η περιοχή ήταν μέρος της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας και συνδέθηκε με την Ιταλία μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Προσπαθώντας λοιπόν οι ιταλικές κυβερνήσεις να τονώσουν το ιταλικό εθνικό στοιχείο της περιοχής καταφεύγουν σε διάφορες ενέργειες. Μια από αυτές ήταν και το άγαλμα του Δάντη Αλιγκέρι (Dante Alighieri) σε μια από τις κεντρικές πλατιές του Τρέντο Piazza Dante.
     Γιατί του Δάντη; Προφανώς επειδή είναι ένας από τους σημαντικότερους Ιταλούς ποιητές. Θεωρείται ο πιο σημαντικός δημιουργός στην ιταλική ποίηση ενώ το περίφημο έργο του, η Θεία Κωμωδία, εκτιμάται έως σήμερα ως ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Επιπλέον αυτή που ονομάζουμε σήμερα επίσημη ιταλική γλώσσα είναι βασισμένη στην γλώσσα του Δάντη και την γλώσσα που χρησιμοποιούσαν στην Φλωρεντία την περίοδο της Αναγέννησης (αλλά και λίγο νωρίτερα).

Όποιος από εσάς πάει ποτέ στο Τρέντο θα δει λοιπόν μεταξύ άλλων και αυτό το άγαλμα όπου δείχνει τον Δάντη να μουντζώνει!!!


     Η στάση αυτή του Δάντη μου έκανε εντύπωση και αποφάσισα να το ψάξω το θέμα. Θεωρητικά το άγαλμα παρουσιάζει τον Δάντη κράτα το βιβλίο του Θεία Κωμωδία με το ένα χέρι και με το άλλο προσπαθεί να το προστατεύσει. Το βλέμμα του είναι θυμωμένο, αν και ο χαρακτηρισμός ‘ξινισμένο’ ταιριάζει καλύτερα.
     Το άγαλμα τοποθετήθηκε των 19 αιώνα, όταν το Τρέντο άνηκε ακόμα στην Αυστροουγγαρία και ο γλυπτής είναι ο φλωρεντίνος Cesare Zocchi. Όσο αριστεροί και να είναι οι φλωρεντιανοί είναι και εθνικιστές. Θεωρούν τους εαυτούς τους, όχι μόνο πιο «ιταλούς», άλλα ανώτερούς από όλους τους άλλους ιταλούς. Σίγουρα και ο φίλος μας ο γλύπτης ο Cesare δύσκολα θα μπορούσε να ξεφύγει από αυτόν τον αγώνα. Μια απάντηση στο ερώτημα μου θα μπορούσε να είναι ότι ο Δάντης μουντζώνει τους κατοίκους του Τρέντο και τους λέει ότι δεν θα γίνουν ποτέ ιταλοί ή τουλάχιστον ότι δεν θα γίνουν ποτέ τόσο ιταλοί όσο οι φλωρεντιανοί. Σαν να τους λέει «Δεν θα γίνεις ιταλός ποτέ, γερμάνε-γερμάνε!»
Πραγματικά για γέλια, να σκεφτείς ότι η ακροδεξιά Λέγκα του βορά παίρνει πάντα μεγάλα ποσοστά στο Τρέντο αφού το φασιστικό στοιχείο δεν λείπει καθόλου από την περιοχή.

Μην βιαστείς να γελάσεις όμως αναγνώστη μου. Το μνημείο, έκτος από το άγαλμα του Δάντη, περιλαμβάνει και μερικές σκηνές από το έργο του Θεία Κωμωδία.
Για όσους δεν γνωρίζουν το θέμα του έργου είναι το φανταστικό ταξίδι του συγγραφέα στο βασίλειο των νεκρών. Το έργο χωρίζεται σε τρία μέρη: Κόλαση, Καθαρτήριο και Παράδεισος. Στην Κόλαση, η οποία περιγράφεται να έχει κωνοειδή μορφή, ο Δάντης καυτηριάζει όλους τους εγκληματίες και τους πολιτικούς του αντιπάλους εμφανίζοντας τους να βασανίζονται με φρικτό τρόπο. Μεταξύ των ηρώων της Θείας Κωμωδίας υπάρχει και ο Μίνωας, αφού σύμφωνα με τον ελληνική μυθολογία ο βασιλιάς της Κρήτης είναι ο βασικός κριτής στον Άδη και αυτός που λαμβάνει την τελική απόφαση που θα πάει ο καθένας.
Καθώς παρατηρείς το μνημείο από κάτω προς τα πάνω, η πρώτη φιγούρα που συναντάς είναι αυτή του Μίνωα και κάθετε πάνω σε ένα δράκο και να σκέφτεται. Η φιγούρα του Μίνωα βρίσκετε ακριβώς κάτω από το απλωμένο και ανοικτό χέρι του Δάντη. 


Τελικά, τι θέλει να πει ο «ποιητής»; Να μουντζώνει τους έλληνες; Να μουντζώνει τους άρχοντες και του κυβερνήτες της Ελλάδας; Να μουντζώνει τους κριτές; Ή να μουντζώνει έμενα;

Στα μούτρα σου ρε! Καθρεφτάκι...
Related Posts with Thumbnails